
Het is negen uur in de avond. Ik ben anderhalf uur rijden van huis. Afscheid nemen van Vriendin, sleutels pakken en wegwezen. Ik moet nog een eindje.
En dan... whaaahhh , waar zijn mijn autosleutels? Waar heb ik ze toch gelaten ? Ik schaam me stiekem een beetje. Een professional organizer die haar sleutels kwijt is . Iedereen komt in actie. Samen met Vriendin, Vriend en Zoon wordt alles afgestroopt. De parkeerplaats, regenputjes en vragen bij de buren of die wat hebben gezien. Het hele huis doorlopen en afspeuren. In een half uur tijd zetten we ook nog eens vijf keer mijn hele tas op de kop. De brillendoos wordt zelfs nagekeken. Ik kijk een keer of drie mijn zakken na. Vriendin haalt een paar keer mijn zakken leeg. Maar geen sleutels. Ondertussen vraag ik mij af of ik echt zo stom ben dat ik mijn sleutels kwijt kan zijn. Hoewel zelfs een organizer wel eens onbewust ergens dingen neerlegt waardoor ze het even niet meer weet. En na zes jaar Vriendin niet meer gezien te hebben zijn we beide even een stukje kwijt van wat er tijdens de begroeting om ons heen gebeurde.
Maar wat nu? Eerst de politie maar eens bellen. Maar we worden afgescheept. Dat iemand anderhalf uur verderop woont, daar heeft de vrouw geen boodschap aan. Grrr....
Vriendin heeft een oplossing: “ik breng jou weg, we rijden terug met je reservesleutel en dan kun je de auto meenemen.” Bepaald geen prettig vooruitzicht, dat betekent dat ik, als het meezit over vijf uren wel ongeveer weer met de auto thuis zal zijn. Maar wat anders? Mijn gezin is met de auto ook drie kwartier reizen van huis. Alleen zijn zij in noordelijke richting gegaan en ben ik vanmorgen naar het westen getrokken.
Zoon krijgt een ingeving. Heb je de sleutels misschien in het restaurant verloren? Nou, laten we die eerst nog maar bellen dan. De andere oplossing is ook niet bepaald aantrekkelijk. Terwijl Vriendin al druk in de weer is om het telefoonnummer op te zoeken krijg ik zelf, naar even later blijkt, de gouden ingeving. Want als ze in het restaurant liggen kunnen ze dus ook in de auto van Vriend liggen. Het zou maar zo kunnen. In deze auto zijn al vaker dingen uit zakken gevallen, zeggen Vriend en Vriendin. Zoon gaat kijken en we horen zo snel het autoportier weer dichtgaan dat we elkaar hoopvol aankijken.
Ik vlieg Zoon om de nek als hij mij de autosleutels overhandigd . Pffff.... was dat even spannend. Ben ik toch niet zo stom als ik dacht . Opgelucht keer ik terug naar het oosten
